ဝန်ထမ်းကို တာဝန်ပေးထားပြီး ဆုံးဖြတ်ခွင့်မပေးရင် ဘာဖြစ်လာမလဲ?

“တာဝန်ခံခန့်ထားတာပဲ။ ဘာလို့ ကိစ္စတိုင်း ကျွန်တော့်ဆီ လာမေးနေရတာလဲ?”

လုပ်ငန်းရှင်ဘက်က ဒီလိုစဉ်းစားနေချိန်မှာ ဝန်ထမ်းဘက်ကလည်း—

“ကိုယ်တိုင်ဆုံးဖြတ်လိုက်ရင် မှားလို့ဆိုပြီး အပြစ်တင်ခံရဦးမယ်။ မေးပြီးမှလုပ်တာ ပိုကောင်းပါတယ်”

လို့ တွေးနေနိုင်ပါတယ်။

ဒီလိုနဲ့ လုပ်ငန်းရှင်က ဝန်ထမ်းကို အားမကိုးရဘူးလို့ မြင်လာတယ်။ ဝန်ထမ်းကလည်း ကိုယ့်သဘောနဲ့ ဘာမှမလုပ်ရဲတော့ဘူး။

ဒီအခြေအနေမှာ စစ်ကြည့်ရမယ့်အချက်တစ်ခုက တာဝန်ပေးထားသလောက် ဆုံးဖြတ်ခွင့်ပါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပေးထားရဲ့လားဆိုတာပါ။

ဥပမာ ဆိုင်တာဝန်ခံတစ်ယောက်ကို Customer complaint တွေ မြန်မြန်ဖြေရှင်းဖို့ တာဝန်ပေးထားတယ်ဆိုပါစို့။

Customer က ပစ္စည်းချို့ယွင်းလို့ ပြန်လဲချင်တယ်။ ပြန်လဲခွင့်စည်းကမ်းနဲ့လည်း ကိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် တာဝန်ခံမှာ အတည်ပြုပေးခွင့်မရှိတော့ လုပ်ငန်းရှင်ကို ဖုန်းဆက်ရတယ်။

လုပ်ငန်းရှင်က အစည်းအဝေးထဲရောက်နေတော့ ဖုန်းမကိုင်နိုင်ဘူး။ Customer က စောင့်ရင်း မကျေနပ်တော့ဘူး။

နောက်ဆုံးမှာ “ဒီလောက်ကိစ္စလေးတောင် မဖြေရှင်းနိုင်ဘူးလား” ဆိုပြီး တာဝန်ခံပဲ အပြစ်တင်ခံရတယ်။

သူ့အတွက် ရလဒ်ကိုတာဝန်ယူရပေမယ့် အဲဒီရလဒ်ရအောင် လုပ်ဖို့ခွင့်က မရှိဖြစ်နေပါတယ်။

ဒီလိုအခြေအနေတွေ များလာရင် ဘာဖြစ်နိုင်လဲဆိုတော့

၁။ ဆုံးဖြတ်ချက်သေးသေးလေးတွေအတွက်ပါ အချိန်ကုန်လာပါတယ်

နေ့စဉ်ထပ်ဖြစ်နေတဲ့ကိစ္စတိုင်း အထက်ကခွင့်ပြုချက်ကို စောင့်နေရရင် အလုပ်တွေ စုပြုံလာတတ်ပါတယ်။

Customer ကို ပြန်ဖြေရတာနောက်ကျတယ်။ ပစ္စည်းမှာတာနောက်ကျတယ်။ အဖွဲ့တစ်ခုလုံးက ဆုံးဖြတ်ပေးမယ့်သူကို စောင့်နေရတယ်။

လုပ်ငန်းရှင်ရဲ့အချိန်ကလည်း အသေးစားအတည်ပြုချက်တွေကြားမှာ ကုန်သွားပါတယ်။

တူညီတဲ့မေးခွန်းကို မကြာခဏမေးနေရရင် အဲဒီကိစ္စအတွက် ဆုံးဖြတ်စံနှုန်း သတ်မှတ်ပေးနိုင်မလား စဉ်းစားကြည့်ပါ။

၂။ ဝန်ထမ်းက ကိုယ်တိုင်စဉ်းစားပြီး လုပ်ဖို့တွန့်ဆုတ်လာပါတယ်

အရင်က ကိုယ်တိုင်ဆုံးဖြတ်ကြည့်ဖူးတယ်။ ဒါပေမယ့် သတ်မှတ်ချက်မရှိဘဲ နောက်မှ “ဒီလိုမလုပ်ရဘူး” လို့ ပြောခံရတယ်ဆိုရင် နောက်တစ်ခါ မေးပြီးမှလုပ်ဖို့ ရွေးလာနိုင်ပါတယ်။

ဒီလိုနဲ့ အတွေ့အကြုံရှိလာပေမယ့် ဆုံးဖြတ်နိုင်စွမ်းကို လက်တွေ့အသုံးချခွင့် နည်းနေတတ်ပါတယ်။

ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ပြန်ဆွေးနွေးတဲ့အခါ ဘာအချက်အလက်ပေါ်မူတည်ပြီး ဆုံးဖြတ်ခဲ့လဲ၊ ဘယ်နေရာမှာ ထပ်စဉ်းစားသင့်လဲဆိုတာ ရှင်းပြပေးဖို့လိုပါတယ်။

နောက်တစ်ခါ ပိုကောင်းကောင်းဆုံးဖြတ်နိုင်ဖို့ သင်ပေးတဲ့အခွင့်အရေး ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

၃။ တာဝန်ယူမှုကို အပြန်အလှန် လွှဲချလာနိုင်ပါတယ်

Manager က “ဆုံးဖြတ်ခွင့်မရှိလို့ စောင့်နေရတာ” လို့ပြောတယ်။

လုပ်ငန်းရှင်က “ဒါလောက်တော့ ကိုယ်တိုင်သိသင့်တာပေါ့” လို့ ပြန်ပြောတယ်။

ဘယ်သူက ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ အစကတည်းက မရှင်းထားတဲ့အခါ ပြဿနာဖြစ်ပြီးမှ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ကြရပါတယ်။

ဒါကြောင့် တာဝန်ပေးချိန်မှာ ရလဒ်နဲ့အတူ လုပ်ပိုင်ခွင့်၊ ကန့်သတ်ချက်နဲ့ ပြန်တင်ပြရမယ့်အခြေအနေကိုပါ သဘောတူထားဖို့လိုပါတယ်။

၄။ ဆုံးဖြတ်ခွင့်ပေးပေမယ့် လိုအပ်တဲ့အချက်အလက်မရှိရင်လည်း အခက်တွေ့ပါတယ်

ဥပမာ Purchasing တာဝန်ခံကို ပစ္စည်းထပ်မှာခွင့်ပေးထားတယ်။ ဒါပေမယ့် လက်ကျန် Stock၊ အရောင်းနှုန်း၊ Supplier ပို့ဆောင်ချိန်နဲ့ အသုံးပြုနိုင်တဲ့ Budget ကို မသိရဘူးဆိုရင် မှန်ကန်တဲ့အရေအတွက်ကို မှာဖို့ခက်ပါတယ်။

“ကိုယ်တိုင်ဆုံးဖြတ်လိုက်” လို့ ပြောရုံနဲ့ မလုံလောက်ပါဘူး။

သူ့တာဝန်အတွက် လိုအပ်တဲ့အချက်အလက်၊ အသုံးပြုရမယ့်စံနှုန်းနဲ့ လေ့ကျင့်ပေးမှုပါ ရှိဖို့လိုပါတယ်။

၅။ အကန့်အသတ်မရှိ ဆုံးဖြတ်ခွင့်ပေးလိုက်တာမျိုးလည်း မဖြစ်သင့်ပါဘူး

ဝန်ထမ်းကို ယုံကြည်လို့ လုပ်ပိုင်ခွင့်ပေးတာကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဘယ်အတိုင်းအတာအထိလဲဆိုတာတော့ ရှင်းရပါမယ်။

ဆုံးဖြတ်ချက်တွေကို ဒီလို အဆင့်ခွဲနိုင်ပါတယ်။

သတ်မှတ်စည်းကမ်းအတွင်း ကိုယ်တိုင်ဆုံးဖြတ်ပြီး မှတ်တမ်းတင်ရမယ့်ကိစ္စ
အချက်အလက်နဲ့ ကိုယ့်အကြံပြုချက်တင်ပြီး အတည်ပြုချက်ယူရမယ့်ကိစ္စ
ချက်ချင်းရပ်ပြီး တာဝန်ရှိသူဆီ အရေးပေါ်တင်ပြရမယ့်ကိစ္စ

ဥပမာ ပုံမှန်ပစ္စည်းလဲလှယ်မှုကို ဆိုင်တာဝန်ခံက စည်းကမ်းအတိုင်း အတည်ပြုနိုင်ပေမယ့် ငွေပမာဏကြီးတဲ့ ပြန်အမ်းမှု၊ လိမ်လည်မှုသံသယနဲ့ ဘေးအန္တရာယ်ရှိတဲ့ကိစ္စတွေကိုတော့ သီးခြားတင်ပြခိုင်းနိုင်ပါတယ်။

သတ်မှတ်ချက်တွေက ကိုယ့်လုပ်ငန်းရဲ့ အရွယ်အစားနဲ့ အန္တရာယ်ပေါ် မူတည်ပါတယ်။

ဒီတော့ ဘယ်ကစပြင်ရမလဲ?

ဝန်ထမ်းတစ်ယောက် ကိုယ့်ဆီ မကြာခဏလာမေးရတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုကို ရွေးပါ။

ပြီးရင် ဒီမေးခွန်းတွေကို အတူဖြေကြည့်ပါ။

“ဒီကိစ္စမှာ ဘယ်လိုရလဒ်ရချင်တာလဲ?”

“ဘယ်သတ်မှတ်ချက်အတွင်း ကိုယ်တိုင်ဆုံးဖြတ်နိုင်လဲ?”

“ဘာအချက်အလက်တွေ ကြည့်ရမလဲ?”

“ဘယ်အခြေအနေမှာ ဘယ်သူ့ဆီတင်ပြရမလဲ?”

“ဆုံးဖြတ်ပြီး ဘယ်လိုမှတ်တမ်းတင်ရမလဲ?”

အစပိုင်းမှာ အန္တရာယ်နည်းတဲ့ကိစ္စကနေ စပြီး ရလဒ်ကို ပုံမှန်ပြန်ကြည့်ပါ။ ကျွမ်းကျင်လာတာနဲ့အမျှ လုပ်ပိုင်ခွင့်ကို သင့်တော်သလို တိုးပေးနိုင်ပါတယ်။

ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ဆီက တာဝန်ယူမှုကို မျှော်လင့်တဲ့အခါ သူ့တာဝန်ကို ဆောင်ရွက်နိုင်မယ့် ဆုံးဖြတ်ခွင့်နဲ့ အထောက်အပံ့တွေပါ ပေးထားရဲ့လားဆိုတာ တွဲကြည့်ဖို့လိုပါတယ်။

မိတ်ဆွေရဲ့လုပ်ငန်းမှာ “မင်းတာဝန်ပဲ” လို့ပြောထားပေမယ့် “ဒါတော့ ငါ့ကိုမေးပြီးမှလုပ်” ဆိုတဲ့အလုပ်တွေ ဘယ်လောက်များနေသလဲ?